I believe in dream that can be true.

 

 

เปลี่ยนธีมบล็อกแล้วจ้า ถึงอะไรๆจะยังดูไม่ลงตัว แต่ก็สวยถูกใจมากๆเลยครับ

ใครแวะ (หลง) เข้ามา ก็แสดงความคิดเห็นกันได้นะครับ อยากให้ปรับอะไรก็บอกได้

ผมจะพยายามเน้นให้ธีมเป็นธีมจากเรื่อง ARIA น่ะครับ 

อารมณ์เย็นๆ ฉ่ำๆ เรื่อยๆ สายน้ำไหลไป ไหลไป

Credit ผู้มีส่วนในการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้

Idatabase น้องเล็ก วิทย์คอม ผู้สรรสร้าง

Pokill ป๊อกกิ้ว ผู้งัดแงะและทำธีมเมื่อวานให้ครับ

edit @ 22 Nov 2009 22:49:59 by ป่อม~~สุกี้

เด็กหนุ่มกับอีกตัวเขาเองอีกหนึ่งคน

 

วันนี้เด็กหนุ่มเดินอยู่บนถนนสายเก่า
เวลานี้ เป็นเวลาที่อยู่ระหว่างทิวาและราตรี
อีกไม่นาน สรรพสิ่งต่างๆ ก็จะหลับใหล
และตื่นขึ้นเมื่ออรุณรุ่งแผดเสียงร้อง
ปลุกนานาชีวิตให้ออกมาทำหน้าที่ของตนอีกครั้ง
บางทีเด็กหนุ่มก็คิดไปเองว่า
การเอนกายลง
การเข้าสู่นิทรา
แท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่
ก็แค่หลับตา
ก็แค่หยุดคิด
หรือเกิดอะไรกับเขามากกว่านั้นกันแน่
เด็กหนุ่มอยากจะคิดน้อยใจเหลือเกิน
เวลามากมายล้วนเสียไปกับการเล่นสนุก
กับการเคลื่อนไหวไปมา
กับการทำตามความต้องการของผู้อื่น
กับการทำตามใจและร่างกายของตน
สิ่งนั้นเรียกว่าการมี "ชีวิต" หรือ
แล้วทำไมสุดท้ายแล้ว
ทุกสรรพสิ่งมีชีวิตก็เลือกที่จะทำสิ่งที่พวกมันไม่สามารถปฏิเสธได้
ราวกับเป็นกฎจากใครบางคนที่ต้องการจะกำหนดให้มันเป็นเช่นนี้
ชีวิตหลังจากที่เราหลับใหล
มันเคยน้อยใจบ้างหรือไม่
ทั้งที่เวลากลางวัน
เราได้ออกไปโลดแล่น เล่นสนุก
ได้พบปะ พูดคุย
มีชีวิตอยู่ภายใต้แสงตะวันที่สว่างจ้า
แต่พวกมันล่ะ
เมื่อถึงคราวของราตรี
ร่างกายกลับต้องสงบนิ่ง
ไม่ได้ออกไปโลดแล่น เล่นสนุก
ไม่ได้พบปะ พูดคุย
หยุดนิ่งอยู่ภายใต้ราตรีที่เงียบงัน เงียบเหงา
มันจะไม่น้อยใจบ้างหรือ
มันจะรู้สึกอย่างไร
มันมีโอกาสแค่เพียงโลดแล่นในความฝัน
ความฝันที่ไร้ความเป็นจริง
ความฝันที่มีแต่ความเพ้อฝัน
น่าสงสารเหลือเกิน
หากมันมีน้ำตา
มันคงจะร่ำไห้ทุกค่ำคืน
หากมันมีความรู้สึก
มันคงนึกเสียใจเหลือเกิน
แต่มันก็คงพอใจกับสิ่งที่มันเป็น
เพราะอะไรน่ะหรือ
เพราะสุดท้ายสิ่งที่เราต้องการมากที่สุด
เมื่อยามที่เราดีใจ
เมื่อยามที่เราเสียใจ
เมื่อยามที่เรามีความสุข
เมื่อยามที่เราเศร้าเสียใจ และมีน้ำตา
เราก็ต้องการเพียง
เตียงนอนนุ่มๆ ที่เราจะเอนกายลงนอน
เพื่อตื่นขึ้นมามีชีวิตอีกครา
เมื่อแสงตะวันหน้าสาดมาถึง...

 

ปล. Pokill ขยายบล็อกให้ครับ น่าจะโอเคกว่าเดิม ลองติชทกันเข้ามาได้นะครับ 

เด็กหนุ่มกับคนแปลกหน้า

 

เด็กหนุ่มเดินไปบนถนนสายเดิม
วันนี้คนรอบข้างดูวุ่นวาย และสับสน
คนทั้งหลาย โต้เถียงกัน
คนทั้งหลาย ทะเลาะเบาะแว้งกัน
ไม่มีคนถูก ไม่มีคนผิด
มีแต่ความคิดที่แตกต่างกันไป
ต่างคนต่างยืนอยู่บนต่างฐานะ
แต่ทั้ง 2 ฝ่ายก็ต่อสู้ ก็ทะเลาะกันเพียงเพราะต้องการแสดงความชอบธรรมของตน
ฝ่ายหนึ่งมีผู้นำที่เป็นพระเจ้า
คิดว่าตนเองคือ กติกา
คือ กฎหมาย
คือ ความถูกต้อง
คือ ความชอบธรรม
คือ ผู้นำที่ปวงชนปรารถนา
อีกฝ่ายมีผู้นำที่เสนอตนเป็นบรรทัดฐานของสังคม
เป็น ความต้องการของปวงชน
เป็น ตัวแทนของความยุติธรรม
เป็น กระบวนการธรรม
มีเด็กน้อยคนหนึ่งเดินจูงมือชายร่างสูงใหญ่มา
เอ่ยคำถามอันใสซื่อ
ผู้ใหญ่สู้กันทำไม
ถ้าหนูโตแล้วหนูต้องต่อสู้ไหม
ชายร่างสูงใหญ่มองลงมาที่เด็กน้อย
วางมืออันอบอุ่นลงบนหัวของเด็กน้อยอย่างเอ็นดู
ผู้ใหญ่สู้กันด้วยความอยาก
ต่างคนต่างเอาความอยากของตนเป้นที่ตั้ง
เอาความอยากมาแสดงให้คนรู้ คนเห็น
เอาความอยากมาเปลี่ยนเป็นความถูกต้อง
ไม่มีใครไม่มีความอยากหรอก
อยากได้นู่น อยากได้นี่
ไม่อยากได้นู่น ไม่อยากได้นี่
สุดท้ายมันก็อยากกันทุกคน
หิวกระหายกันทุกคน
มันอยู่ที่ว่าความอยากของเราไปตรงกับใคร
เราจะเรียกคนนั้นว่า มิตร
เราจะเรียกสิ่งนั้นว่า มิตรภาพ
มันอยู่ที่ว่าความอยากของเราไปขัดแย้งกับใคร
เราจะเรียกคนนั้นว่า ศัตรู
เราจะเรียกสิ่งนั้นว่า กบฎ
ความอยากไม่ใช่สิ่งที่ผิดหรอก
คนที่ไม่มีความอยากคือคนที่ตายไปแล้ว
ไม่อยาก คือ ไม่ยินดี คือ ไม่มีจุดมุ่งหมาย
คือ จบ
ความอยากจะผลักดันสิ่งต่างๆในโลก
จงอย่าหวังในสิ่งที่ไขว่คว้ามาได้โดยง่าย
จงหวังในสิ่งที่จะไขว่คว้ามาได้โดยเอาเหงื่อ
เอาหยาดน้ำตา
เอาแรงกายเข้าแลก
จงอยากให้เป็นความหิว
ให้เป็นชีวิตจิตใจ
แต่อย่าให้ความหิวเป็นความกระหาย
จงมีความโลภ
แต่จงอย่าโลภจนอยากได้ของคนอื่น
จงมีความต้องการ
แต่จงอย่าต้องการมีไปทุกสิ่ง
เด็กน้อยเงยหน้ามองชายร่างสูงใหญ่
ส่งรอยยิ้มให้
หนูอยากมีเห็นรอยยิ้มตลอดไป
และหนูอยากจะส่งรอยยิ้มให้ทุกคนตลอดไป
เด็กหนุ่มเดินผ่านทั้ง 2 คน
บางที ที่เขาเดินมาที่ถนนสายนี้ เขาคงเพียงอยากจะเจอใครบางคน
ใครที่ยังมีความอยาก ความหิว และความโลภอยู่เต็มหัวใจ
แต่ไม่เคยถูกสิ่งเหล่านั้นครอบงำ

 

--------------------------------------------------------

เครดิตภาพ : จากเรื่อง Spirit Away แล้วผม Invert Color ให้ดูแปลกตาครับ