ตรอกเล็กๆ ของคนอยากจะเขียน

เง้อ!!!!!!! ปีนเขาชนไก่

ก็ว่ากันไป จริงๆมันก็แค่เดิน "ขึ้นเขา" แค่นั้นล่ะครับ

ตามสเต็ปเลย จะให้เราเดินขึ้นธรรมดาไม่ได้ ต้องกลิ้งๆ คลุกดินคลุกฝุ่นกันเล็กน้อย

เวรกรรมจริงๆ

ว่าแล้วก็เริ่มเดิน

2 กิโลถึงตีนเขาครับผม เฮ้อ....ทำไมมันต้องบั่นทอนแรงกันตั้งแต่ไก่โห่นี้

เหอเหอ เดินไปจนเห็นป้าย 200 ม.เริ่มรู้สึกแล้วครับว่า...มันไม่หมูแน่นอน

มันชันเกินไปแล้วเพ่!!!!!!!!

จ่ากพื้นถึงยอดเขา 2 กิโลเอง เหอเหอ

เชื่อไหมครับ นี่เป็น 2 กิโลที่ไกล หนัก โหดที่สุดในชีวิต

เหนื่อยบรม ไข้ที่ทำท่าจะดีขึ้นตีกลับขึ้นมาแล้ววววววว

ก็โทษนู่นโทษนี่กันไป

มาอีกทีผ่าน 1 กิโลมาได้...พักเหนื่อย(รอบที่เท่าไหร่หว่า)

น้ำแทบจะหมดกระติกแล้ว....

ไปต่อ เพื่อนๆที่แสนดีก็ให้กำลังใจกันไปตลอดทางครับ

รักพวกมันจริงๆๆๆ ให้ตายสิโรบิน

ขอบคุณ บอม อ้น ตะวัน คิว ปอนด์ โบนัส พี่โด้ นะ ไม่มีพวกพี่ท่าน ผมคงไม่ถึงยอดเขาล่ะ

จะปางตายตรง 1.8 กิโลครับ

ไม่ไหวแล้ว เพื่อนๆก็อยากจะให้หยุดพัก แต่ผมรู้ว่าถ้าผมหยุด ผมไปไม่ไหวแน่เลย

ไปต่อ อีก 200 เมตรเอง ย้ากกกกกกกกกกกกก

ถึงแล้วเฟ้ยยยยยยยยยยยย

ข้างบนเขาชนไก่ มีอะไรรึขอรับ

ไว้ไปดูด้วยตัวเองนะครับ พูดไม่ถูกเลยล่ะ

มันมีอะไรมากกว่าภูเขา ได้อะไรมากกว่าแค่การเดินให้ถึง

แต่มันคือบทเรียนที่หาไม่ได้ ไม่ว่าในหนังสือเล่มไหน

ลงจากเขาชนไก่

แน่นอนครับ เดินลง

เหอเหอเหอเหอ

อีก 4 กิโลรวมเดินกลับฐานด้วย

วันนี้ก็จะเดินครบ 8 โล + ฐานตอนเช้าอีก 4 กิโล ไปกลับ 8 กิโล

บวกเองนะครับ แค่คิดผมก็เหนื่อยแล้ว

ตอนหน้า จะถึงจุดไคลแมกซ์ของอภิมหากาพย์ "ปาร์ตี้ไส้กรอก"แล้วครับ