ตรอกเล็กๆ ของคนอยากจะเขียน

หลังจากช่วงเช้ายิงกระสุนกันจนเมื่อยปากแล้ว

ช่วงบ่ายก็ต้องไปตั้งรับบ้าง

โอ้ ช่างสบายอะไรเช่นนี้

หลุมพร้อม ใบไม้พร้อม พรางพร้อม

นอนสบายใจ ลันล้า~~~

แล้วก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ รอสัญญาณ

ปล่อยครูฝึกสนุกสนานกับการพากย์บรรยายต่อไป

"ขวัญกำลังใจลูกๆดีมาก นิมนต์พระมาให้กำลังใจแล้ว"

"พระรอด คนไม่รอด พระหนีไปแล้ววววววว"

"พบรถถัง 4 เครื่องพุ่งตรงเข้ามาแล้วววววว"

ไหนหว่า? เราก็นอนหลับสบายใจ

สักพัก ก็มีคำสั่งถอนตัว วิ่งกลับไปฐาาน ง่ายๆแบบนี้แหละ เง้อ.....

ฝึกมา 4 วัน ฐานนี้สบายสุดเลย 555+++

จบแล้วสินะ โอเย้ คิดแล้วก็เศร้าแฮะ

กลับฐานช้ากว่าหมวดอื่นเขา ด้วยเหตุขัดข้องบางประการ

ขากลับนี่ ทางไกลมาก แต่แปลกแฮะ

เดินกันไม่เหนื่อยเลย อิอิ

แค่คิดว่าพรุ่งนี้ได้กลับบ้านก็มีความสุขแล้วเนอะ

กลับมาที่ฐาน เตรียมอาบน้ำ

เดินไป เอ๊ะ ฉากนี้คุ้นๆ

คงไม่มั้ง มันคงไม่ทำอีก

อ่า......เต็ม 2 ลูกกะตา

ปาร์ตี้ไส้กรอกอีกแล้ววววววววววววววว

~รำระบำไส้กรอก

แทบสำรอกออกมาด้วยชอกช้ำ

ทั้งอันเล็กอันใหญ่เต้นระบำ

ช่างน่าขำเพื่อนมนุษย์ช่างไม่อาย

ใช่ว่าเรามีดีไม่เท่าเขา

แต่เพราะเราช่างหยิ่งในศักดิ์ศรี

ชายเหนือชายของดเว้นไม่ยินดี

ใช่ว่าเรามีดีไม่เท่าเขา

ขอเป็นชายนิสัยดีก็เพียงพอ

อาบน้ำไป ใจสลดช่างหดหู่

ดูหนอดูน้ำหมดจะอาบไหน

ตักก็ตัก วิดก็วิด ราดต่อไป

เมื่อกลับไป จะอาบให้ หมดแทงค์เลย~

สัมผัสระหว่างบทหาย 555+++

อ่านเอามันส์ละกันครับ อิอิ

ถึงตอนดึกแล้วววววววว

ไปนั่งฟัง "อุดมการณืความรักชาติ"

โอ้ ฟังแล้วรักชาติ (จริงๆนะ)

เสียดายที่ผมจำได้ไม่หมด

แต่ความประทับใจนี่ตราตรึงเลยครับ

(ใครมีเพลงของนศท.บ้างเอ่ย ขอบ้างสิครับ)

หลับอีกคืน พรุ่งนี้ก็เช้าแล้วววววววววววว

จะได้กลับรังนอน ถิ่นที่จากมาแต่หลังแล้ววววววว

บ้านจ๋าบ้าน

edit @ 2007/02/05 13:30:25