ตรอกเล็กๆ ของคนอยากจะเขียน

เช้าวันสุดท้าย

เก็บกระเป๋า เป้หลัง

อำลาที่รวมพลแล้วสินะ เฮ้อ......

อ๋อ ยังเรอะ ไปโดดหอกันก่อนสิ เหอเหอ

หอสูงไม่เท่าไหร่เองครับ 34 ฟุตเอง 555+++

ครูฝึกประจำฐานโค-ตะ-ระ โหด

แกคงกลัวอันตราย เลยต้องเข้มนิดนึง

ตอนแรกนึกว่าจะได้โดดทุกคน

ไปๆมาๆกลายเป็นเหลือโดแค่ไม่กี่คนเอง

ระหว่างนั่งรอ เห็นชาวบ้านเขาโดดเอาโดดเอา

เหอเหอ เด็กๆ

พอถึงตาเรา เง้อออออออออออ......

สูงโค-ตะ-ระ

เอาน่า มาถึงแล้ว เดินลงก็น่าเกลียด

เอื้อมคอออกไปดูข้างล่าง

เหอเหอ ชักปอด

แต่ประทานโทษ ไม่ทันคิดแล้ว กระโดดแล้วววววว

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

วูบเดียวครับ

วูบเดียวจริงๆ

มันเป็นความรู้สึกประมาณเอ่อ.....

หลับตานะครับ

นึกภาพเราอยู่บนหอคอย

หลับตา

แล้วลืมตามาอีกทีขาเราอย่ที่พื้นแต่ตัวเรายังอยู่บนหอคอย

วูบ

หลังจากนั้นก็ฝ่าลมโอ้ สุดยอด

แล้วไปต่อกันด้วยสะพานเชือกข้ามน้ำ ผ่านสบายๆครับผม

(อันนี้ ผมไม่ได้เล่นสะพาน 2 เส้น เนื่องด้วยอารมณ์เสียกับพฤติกรรม"คน"บางคน)

หมดแล้วครับ กิจกรรมของค่ายเขาชนไก่

ขอบคุณมากๆเลยนะ

หลังจากนั้นก็ไปกินข้าว ร่ำลาครูฝึก

แล้วก็ไปร่วมพิธีปิด

ในพิธีปิด เหอเหอ รังสีอมหื่นมาอีกแล้ว

รด.หญิงมาร่วมด้วย อิอิ

อยู่ร่วมค่ายมาตั้ง 5 วันพึ่งรู้ว่า ฉายาผึ้งน้อย 555+++

ฉลามขาวจะกินผึ้งซะแล้วววววววววววว

เง้อ

ว่าไปนั่น

ผอ.รด. เผ่าพงศ์มาในชุดลาย เหอเหอ

แกบอกไปโดดร่มที่ลพบุรีมา โดดเสร็จขับรถมา

(แน่จริงโดดลงที่นี่ดิ อิอิ)

เสร็จจากพิธีแล้วววววววววว

กลับบ้าน

(มีรด.หญิงส่งซิกให้เพื่อนผมด้วย ชู 2 นิ้วให้ อิอิ)

(ใครตีความหมายได้บอกด้วยนะ)

ขึ้นรถ

ใจหายนะนี่ ต้องกลับแล้วจริงๆเรอะ

(อยู่ต่อก็ไม่มีใครว่านะเฟ้ย 555+++)

ขึ้นรถกลับบ้าน ระหว่างหลับบ้าง ฝอยบ้าง

ความทรงจำมากมายจริงๆครับ

เห็นป้ายแล้ว

ยินดีต้อนรับสู่กรุงเทพ

ดีใจจังเลย

เท้าเหยียบลงสวนเจ้าเชษฐ์เรียบร้อย

จบแล้วสินะ

ขอบคุณสำหรับความทรงจำที่สวยงามนะ

5 วัน 4 คืน

ขอบคุณจริงๆ

ก็จบลงไปแล้วครับ สำหรับปาร์ตี้ไส้กรอก

ขอบคุณทุกคนที่อ่านกันมานะครับผม

จากนี้ก็จะมาอัพไปเรื่อยๆล่ะ

ติดตามกันไปเรื่อยๆนะครับ